Skip to main content

Het hart van een komeet is een vast geheel met een diameter van enkele tientallen kilometers, de komeetkern genoemd.

Deze kern is zeer koud, omdat het grootste gedeelte van de baan van een komeet zeer ver verwijderd is van de Zon. Het materiaal waaruit de kern bestaat is daardoor bevroren. De huidige visie is die van de "vuile sneeuwbal": de kern is een onregelmatig gevormde, losse brok bestaande uit:

  • ijs (vaste koolstofmonoxide en -dioxide, bevroren ammoniak en gewoon waterijs)
  • stofkorrels en rotsblokken (silicaten)

Opwarming dichtbij de Zon

Wanneer deze bevroren kern in het binnenste gedeelte van het Zonnestelsel komt, wordt hij opgewarmd door de toenemende zonnestralingen het ijs aan het oppervlak begint daardoor te sublimeren (verdampen). Deze verdamping doet zich blijkbaar slechts voor op bepaalde plaatsen aan het oppervlak.

Dit merkwaardige verschijnsel goed zichtbaar op de close-up-foto van een komeetkern, genomen door de Giotto-sonde (1986) en Rosetta-sonde (2015) van de Europese Ruimtevaartorganisatie (ESA): de foto's tonen duidelijk enkele oplichtende gaswolken die wegstromen van een onregelmatig gevormde kern.

Omdat de kern ronddraait geven die gasstromen aanleiding tot variaties in helderheid van de staart van de komeet. Deze variaties worden gebruikt om de rotatietijd van de kern te schatten. Het vrijkomen van gassen gaat ook gepaard met het ontsnappen van stofkorrels die vermengd waren met het verdampende ijs.

Foto van de komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko, genomen door de Rosetta navigatie-camera op 28 april 2015 vanop een afstand van 151 km van de komeetkern. Credits: ESA/Rosetta/NavCam – CC BY-SA IGO 3.0
Foto van de komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko, genomen door de Rosetta navigatie-camera op 14 juli 2015 vanop een afstand van 161 km van de komeetkern. Credits: ESA/Rosetta/NAVCAM – CC BY-SA IGO 3.0
A composite image of the nucleus of comet P/Halley. This image is composed of 68 images of varying resolution. Copyright ESA/MPAE, 1986, 1996